Ruhumuzdaki Deprem

Ruhumuzdaki Deprem

İnceden değdi yüreğimize zelzelenin sesi. Depremin gürültüsü yüreklerimizi ağzımıza getirdi, yutkunamıyoruz boğazımıza takılan sessiz feryatlarımızı… Parçalanmış binaların en keskin parçaları Türkiye’nin dört bir köşesinde yaşayan insanlara saplandı. Çıkaramazlar bu parçaları; insan olanın kalbinden kolay kolay… Neden mi? İnsan olmak zor zanaattır efendiler! Siz nerede gördünüz ölenin ölünce unutulduğunu? Ne zaman açılsa ölenin lafı gözümüzden yakıcı inciler iner aşağı doğru. Enkazın altında çıkan bir ananın feryadı bir kere değdi mi kulağa, ana olmadan ana olur insan. Babanın mağrur gözüyle etrafa koşturmasını görünce, baba olur babalığı bilmeyen. Siz enkazdan çıkarılan çocuğun gözünde korkuyu görünce, çocukların neşeli oyunlarının altında ezilmek nedir bilmez misiniz? O çıkarılan çocukların gözlerindeki korkuyu görenlerin şimdi yolda her gözlerine takılan oyun parklarının altında kaldılar!

Aramada kullanılan köpeklerin asil arayışlarını gördünüz mü? Şahittir o köpekler enkaz altında kalanların bulunabilmek için yer altındaki çığlıklarına… Köpeklerin kedi ve tavşanı çıkardığındaki neşesini gördünüz mü? Kaldırsam patisini öpsem Allah’ın sessiz kulunun değer mi içindeki umut hepimize. Yok, yok hala insan olamadık. Biz o köpekler gibi cinsimiz dışındaki yaratılanın derdine düşmediğimiz sürece insan olmayı öğrenemeyeceğiz. Çıkarılan kediyi hiç düşündünüz mü? O kedi çıkarıldığında aile enkaz altındaydı. Aklınıza gelmedi mi? Resullullah’ın kedinin rahatı bozulmasın diye seccadesini kesmesi? Belki de kedinin güvenliğini sağlamak için mücadele ederken enkaz altında kaldı o aile. Bilmeden yargılamaların cehenneminde boğuluyoruz yaşarken. Kusura bakmayın asıl zelzele ruhumuza ve sarsıntısı mahşere kadar devam edecek. Yer ve gök hayâ etti halimizden. İçler açısı halde tövbe şemsiyesini yitirdik kaçarak yer arıyoruz. Odunumuz olmuş kelimeler cehennemde kendimize yer hazırlıyoruz. Yani diyorum ki İnsan olamadığımız her an insan olabilenlere yaşarken cehennemi yaşatıyoruz… Biz çıkaramadıktan sonra yargılarımızı kusura bakmayın ama soruyorum hepinize Hangi gusül temizler bizi hangi seccade alnımızda öper?  Ben insan olmanın şerefine ulaşamamaktan hayâ ettim. Bu kara ruhumuzu anca beyaz kefen paklar!

Bu gönderiyi paylaş